DE AANPASSING? De eerste week van juni

Gertjan met aanpassing!

Regelmatig heb ik contact met de diabetesverpleegkundige zowel in het ziekenhuis als via de mail. Wat is de diabeteszorg in Nederland toch goed geregeld! Alles loopt hier van een leien dakje lijkt wel! Een heel netwerk van professionals vouwt zich om een diabetes patiënt heen. Ik word gecomplimenteerd over mijn kennis en de wijze waarop ik omga met mijn nieuwe situatie. Als ik thuis ben baal ik enorm dat ik zo vaak mijn bloedsuikers moet controleren en moet opschrijven wat ik eet. Als ik in mijn hand zaag omdat ik een hypo heb (te lage bloedsuiker, waardoor je in coma zou kunnen raken) val ik bijna van mijn stokje en is mijn goede humeur ver te zoeken. Ik heb eigenlijk wel zin om eens flink aan het bier te gaan..

Maar ja, daar zit zoveel koolhydraten in. En ik heb nog niet geleerd hoe ik met een zatte kop met diabetes en insuline moet omgaan. Daarnaast ben ik bang gemaakt door de diabetesverpleegkundige over het gevaar van alcohol in je bloed als je gaat slapen.

Als ik op een ochtend uit bed kom en rustig bij het ontbijt mijn krantje wil lezen gebeurt mij eveneens iets ongelofelijks: ik kan geen letter meer lezen!! Mijn ogen weigeren te dealen met krantenletters of andere letters kleiner dan lettergrootte 18. Hoe kan dit nou? Gisterenavond heb ik nog gewoon achter mijn laptop zitten werken en was er niets aan de hand!                                          De prikzuster, zoals ik de diabetesverpleegkundige ook wel noem, zegt dat dit een tijdelijke situatie is en dat het komt door de insuline. Wat is dat voor spul dan, dat je in een nacht je zicht kwijt kan raken?                                                         Ze raadt mij aan om goedkope brilletjes te kopen, en later als ik goed ingesteld ben dan kan ik een andere bril kopen. Dan zal de afwijking aan mijn oog minder wisselen.                                                                                                           Op het Centraal Station koop ik bij de Hema mijn eerste brilletje want ik moet kunnen lezen vandaag. Op de hogeschool waar ik af en toe lesgeef word ik bijna niet meer herkend: zoveel kilo’s lichter en dan ook nog een bril op het hoofd…                                                                                                                                                                                                                                                                                          Al met al kan ik zeggen dat mijn leven toch een stukje minder onbezorgd is geworden. Dat dringt langzaam tot mij door.

Ik moet een handtas kopen. Ook zoiets. Hoe kom je aan een niet verwijfd exemplaar? Ik moet toch een boel rotzooi met mij meeslepen; insuline pennen, bloedsuiker controle apparatuur, veel druivensuiker en dan ook nog een bril. En ik moet het altijd, altijd met mij meedragen! Nog zoiets: druivensuiker. Het ligt overal: in huis, in de auto, naast bed, in mijn tas en in die van mijn vrouw en in m’n sporttas. De reden: je weet nooit of je een hypo krijgt..

Anderhalve week na mijn ziekenhuisopname ga ik voor het eerst weer sporten en moet ik na 30 minuten van mijn fiets af stappen om mezelf de bloedsuikers te controleren. Wat een overgang! Maar het leven gaat, mèt tas, bij mij gewoon door. En met enige gêne injecteer ik mij, voordat ik wat ga eten, op openbare plaatsen. Ik heb het idee dat iedereen naar mij kijkt. Met mijn tasje en een blote buik, klaar om te injecteren…Niemand die het ziet?

Volgende keer in mijn blog over hokjes denken…

De reden dat ik dit blog ben begonnen is dat mij iets is overkomen in mei 2013 (Diabetes type 1). Na deze diagnose ben ik een andere weg ingegaan en kan op dit moment (november 2014) nog steeds zonder insuline omdat ik in de honeymoonfase zit. Hoe doe ik dit? En wat komt er allemaal op mijn weg? Ik ben op zoek naar soortgelijke ervaringen en zoek wereldwijd. Maar ik kan niemand vinden met deze ervaring. Leuk als je mij volgt en een reactie achter laat. Volgende keer meer….
Advertenties

6 gedachtes over “DE AANPASSING? De eerste week van juni

  1. Hey Gertjan, wat een verhaal en erg herkenbaar… Alhoewel ik geen type 1 heb, maar type 2, kan ik mij het gevoel heel goed voorstellen. Wat ik nu zo interessant vind, is dat je schrijft dat je niet aan de insuline bent. Gebruik je wel andere medicatie, en zo ja, welke?

    Sander

    Liked by 1 persoon

  2. Interessante blog. Heb zelf sinds kort diabetes type 1 en probeer het met juiste voeding en bewegen de waardes onder controle te krijgen. Ik spuit al bijna niets meer maar eet weinig. Pff. Moeilijk hoor!

    Like

    1. Ik hoop dat je wat steun uit mijn blog kan halen. Persoonlijk vind ik het de moeite waard. Het heeft mij meer opgeleverd dan gekost om wat voeding betreft het roer om te gooien en zodoende geen insuline te hoeven spuiten. Maar wel jezelf blijven voeden hoor! Ga voor echte voeding en geen vulling en het zal je veel opleveren. Ook mét insuline!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s